"Wag mo na akong ihatid, may spotter kasi ako."

hindi ko alam kung ano ang ibig talagang sabihin ng mga katagang ito.

pero it reinforces my impression that maybe "women are ashamed to be seen with me."

ewan ko.  it's a bit of a downer, but maybe i'll get over it in a few days -

but don't quote me on that, kasi i tend to (over) analyze such matters and blame myself for such debacles.

#finishinglastagain

kalabit, kapa, kaskas

parang ang hirap mag-blog ngayon - pakiramdam ko pudpod ang diwa ko dahil sa trabaho.  dinadaan ko na lang muna sa gitara, kahit na halos wala namang nabubuo (hence the post's title).  pinost ko din ito sa YouTube channel ko (http://www.youtube.com/user/lambanogpusher).  ito ang ilan sa mga "sketches" ko sa ngayon - may ibang lumang ideas pero mayroon ding bago.  whether may patutunguhan sila, di ko pa alam, pero sana, oo.

this is a chord pattern i was tinkering around with on acoustic guitar, where the D string was missing. at first, i was just curious as to how it will sound, but ended up playing this for several takes.

 

this is an instrumental accompaniment to my friend alexander agena, jr.'s poem "the madsong of hesus" - a project that started way back in 2003 but up to now still hasn't been "recorded."

this is the third draft of purple kush, and it still has no definite structure. the D string is missing so it means i'm playing a 5-stringer.

this is just a doodle - the title says it all, really. and yes, the D string is still missing.

dekada

today, i received a memorandum regarding a loyalty award given to me for ten years of service to the institution that is Social Weather Stations. 

to quote part of the memo: "Christian Michael Entoma is entitled to loyalty award for ten years of dedicated service to SWS.  Mike was hired as Research Aide on September 1, 2000.  He was given regular appointment on March 1, 2001 and currently holding the post of Survey Specialist and Sampling Assistant."

to tell you the truth, i never expected to last this long with the mother station (a term i borrow from colleague/mentor Leo Laroza) as i started out as a project-based administrative assistant with them.  towards the end of my contract back then, an opportunity presented itself: one of the technical staff resigned and there was a vacancy for the position of research aide.  i remember Leo, Vlad, and Ate Nena interviewing me to see if i was interested in the job opening.  i still remember how fucking nervous i was back then, but i accepted.  and the rest, they say, was history.

at times, we hear questions such as: "where do you see yourself ten years from now?" - honestly, i don't really know how to answer those types of questions.  i always took it one day at a time, and there were some days wherein i realized that this is probably my calling - to work in a non-government research institution.  there were also some people who appreciated what i did, however small those tasks were - salamat Kuya Penn (sumalangit ka nawa, kaibigan ko).  there are also some people whom i feel, in spite of my best efforts, still have some bullshit things to say - kesyo sweldo lang daw ang tingin ko sa trabaho, hindi ko raw naa-appreciate ang mga binibigay ng office, etc.  ito lang ang sagot ko sa bullshit na yan: 1) kung pera lang ang habol ko, hindi ako dito magtatrabaho; and 2) i give you MORE WORK HOURS THAN WHAT YOU ACTUALLY PAY FOR - kahit may mga bonus pa, kapag pukpukan, i give that extra effort at hindi ako nagcho-choke.  ayaw na ayaw kong magbuhat ng sariling bangko, pero mayroon kasing ibang tao na yun ang trademark nila - at sa harap pa minsan ng buong staff ipinangangalandakan ang kanilang achievements.  ginawa ko na lang fuel yan, at sa tingin ko nakabuti rin naman sa akin because it toughened me up and made me stronger.  sabi nga dun sa isang conference on quality of life, there is always something good in seemingly negative situations - and it has been a very important realization for me.

this career has also been witness to a lot of my personal happiness as well as my agonies - my best and my worst.  there were times when i had to come through kahit na may dinaramdam akong personal burdens.  there are even times when i ask myself: worth it ba lahat ito?  in spite of them, i still try do my job every day, giving my best every time.  i may not be the most intelligent, but i could humbly say that i am a hardworking person, and i believe that's one of the reasons why i lasted this long.  of course, i believe that what we do here is a public service, as the data we gather from our studies can help government policy-makers serve the Filipino people better.  thus, i could humbly say that i do my little part in nation-building through my profession - as all of us do, in our own unique ways.  for all these years, i thank my co-workers for lessons they taught me, and i thank management for giving me tough love, as well as the opportunity to shine.  i may be a prick at times, but i'm just being true to myself - and i'm sorry if that hurts some people sometimes.

so where do i see myself in the next few years?  i don't really know, because as i have told you earlier, i take it one day at a time.  this is not to say that i am the "carpe diem!" type of person - no, i'm not.  not every day is mine to seize, but be that as it may, i believe that when the moment is there, i'll take that big shot.  hit or miss, i'll keep trying - and that i will guaran-damn-tee.

p.s. the memo came with a nice check worth Php10,000 - not a hefty sum to most, but i consider it a blessing.  after all, it was never about the money anyway.

 

finally.

noong Linggo, May 10, 2009, Mother’s Day – tanghali na akong nagising.  ibinili ko ng ice cream si Nanay bilang regalo sa araw na iyon, as well as nag-compose ng message at itinext ang pagbati ng Happy Mother’s Day sa mga kaibigan.  nang nasa bandang dulo na ako ng aking phonebook, nakita ko ang pangalan at number ni Ex-girlfriend (na itago na lang natin sa alyas na V.).  i decided na i-text siya para i-greet din ang Mommy niya, tutal ay ipinakilala naman na niya ako dati sa parents niya noong kami pa, at dahil mabuti naman ang naging pakikitungo nila sa akin dati.

Lunes, May 11, 2009, 11:08 AM – nakatanggap ako ng text mula kay V., and it read: “Hey tnx sa greeting khpon. ü Ngaun lng me ult ngkaload. Blated hapi mommy’s day dn k mama mu. ü i wil b mom soon n din. ü gud day!” i didn’t expect the reply pero i immediately replied: “glad to know about that. congratulations sa inyo ni (Name of Husband). God bless.”  afterwards, she replied: “Tnx!ü”

right there, it occurred to me na nakapag-move on na pala ako.  wala nang mga tanong-tanong, wala nang expectations pa ng anumang paliwanag, at wala nang luha-luha pa.  i felt happy for them at that moment, and thankful that they’d be soon having their little bundle of joy – yes, i know this might be a cliché, but clichés became clichés because they are true most of the time.  salamat, V., sa lahat-lahat – magmula sa masasayang tagpo hanggang doon sa masasaklap.  i loved you, and i never regretted meeting you, ever.

maraming salamat sa mga taong naging sandigan ko through all these rough times. 

mahal ko kayong lahat.

malaya na ako, sa wakas.

p.s. para sa aking future “sinta,” puwedeng-puwede mo na akong i-claim.  handa na akong maging iyo.

hawa-hawa ba talaga ito?

hindi ko alam kung anong meron sa mga panahong ito, pero para bang nagkaka-hawa-hawa ang mga tao sa mga melancholy moods ng mga posts / entries sa sangka-blog-an.  nabasa ko ang ilang entries ng mga kaibigan, and i have to admit na medyo nalulungkot din ako para sa kanila, although there are “down times” naman talaga sa mga buhay-buhay natin.  hindi din natin maiiwasan, kahit gaano pa natin gustuhin na maging masaya, na magkaroon ng pabugso-bugsong “drama” sa ating kanya-kanyang pelikula (a.k.a. ang ating kanya-kanyang buhay).

 

kaninang hapon, abala ako sa pagtatrabaho dito sa opisina habang ka-chat ang best friend kong si Alex.  kinukuwento niya yung mga bago niyang kanta / compositions at sinend sa akin ang YouTube links para mapakinggan at makapagbigay ako ng opinyon.  nagandahan naman ako sa mga kanta, at nag-usap kami kung kelan pwedeng mag-jam.  biglang tumunog ang message alert ko sa Yahoo mail, and the message subject read: “(Name) added you as a friend on Facebook.”  it was my ex-girlfriend, and judging by the way her name was written, it was safe to say that she is married already.  nagulat talaga ako kasi hindi ko naman akalain na hahanapin pa niya ako sa Facebook.  hindi rin naman kasi maganda ang naging break-up namin, at least sa side ko, dahil ako yung na-dump.  i remember na tumingala pa nga ako at sinabi kay Lord na: “Ikaw talaga, pinagti-tripan Mo na naman ako…”  anyway, it felt weird pero hindi naman kasing drama nung sa “alaala” and “anniversary” entries ko – para sa mga hindi nakaka-alam, siya kasi ang aking OGL.  after a few minutes, ayos na rin ang pakiramdam ko.  kinuwento ko lang kay Alex, then okey na ako.  pabayaan ko na daw – sabi ko naman na: “alam ko naman yun pre. eh alam mo rin naman na matagal ang recovery time ko sa ganyan”.  sabi pa ni besprend na gawan ko na lang daw ng kanta – sabi ko naman, may naisulat akong tula dati nung naghiwalay kami.  sinend ko sa kanya ang tula ko at nagandahan naman siya, at gawan na lang daw niya ng melody.  natawa na lang ako kasi may artistic project / output pang naisip itong ungas na kaibigan ko – napaka-bleak daw kasi nung piyesa, parang yung coda ng “Big Empty” ng STP,  basta ganun.  minsan tuloy, parang ayaw ko nang maka-buo ng tula kasi para bang ang requirement madalas eh dapat malungkot ako o bigo.  pero di naman siguro ganun palagi, baka nagkakataon lang.

 

pilit ko mang iwasan ay hindi ko napigilan ang sarili ko at nag-NBI ako (term ni Abet ang “pag-e-NBI”, by the way) sa kanyang Facebook tutal “friends” na kami.  nakita ko ang ilan sa mga wedding pictures nila, and she looked so happy.  although i’m not 100% over her, i have accepted my fate.  kahit ganito lang ako, masaya na ako dahil nakita kong masaya siya.  i guess ganun talaga ang buhay minsan – na para kang sinahod sa basketball, babagsak ka talaga at masasaktan – pero kapag hindi ka bumangon, kasalanan mo na yun.  napa-yosi pa ako kanina habang nakikipag-kwentuhan sa isang ka-opisina / kaibigan tungkol sa “wild turkey surprise” na natanggap ko kanina.  siguro ito na rin yung “closure” na matagal ko nang hinihintay sa chapter na iyon ng buhay ko – and although nabigo ako, hinding-hindi ako nagsisisi na dumating siya sa buhay ko.

 

isa ito sa maraming mga pagpapaalam ko sa kanya.  hindi ko siya mabubura sa kamalayan ko, pero hindi na siya ang iniikutan ng mundo ko.  magsusulat na ako ng bagong kabanata, sa tamang panahon.  para lang akong Ginebra – matatalo minsan, pero hindi mamamatay.  i’m not giving up, because i believe that she’s still out there – and i’ll be damned if we never meet.

gusto pa rin kitang sakalin, pero di ko gagawin.

kanina, dito sa opisina, napag-usapan namin ng ilang officemates kung saan at kailan pwedeng lumabas para mag-unwind. sa gitna ng diskusyon na iyon, may nagtanong kung pwede bang isama ang mga asawa or significant others, as the case may be. may isang nagsabi na kung gustong isama, okay lang daw siguro. AT BIGLANG MAY HUMIRIT NG: "Malay natin, by that time, may girlfriend na si Mike, di ba?"

 

dito nagpanting ang tenga ko, although siguro she meant it as "light stuff" or parang katatawanan lang. kaya nasabi kong: "Don't play that stupid game, please." and then i gave her my middle finger, turned away and said: "Foul yung ganun." nag-sorry naman siya na parang knee-jerk reaction, pero sa sobrang inis ko siguro ay tumalikod na lang ako at nagkalikot nitong PC ko. nabigla din ako at nagawa ko iyon, pero kasi hindi ako ang tipo ng tao na babawiin kung ano ang ginawa ko na. siguro ang iba sa inyo would think i'm too rude, and i wouldn't blame you for that, nor would i take it against you. habang andito ako sa harap ng PC, gusto ko pa siyang sakalin, sampalin, o di kaya ay pagsalitaan nang masakit, pero hindi ko ginawa - kasi mali yun. i could have easily said na lahat ng naging ka-relasyon niyang mga lalake ay mas panget sa akin, pero hindi na lang - dahil i'd rather shut up than be a bigger asshole. nalulungkot din ako kasi she didn't have to say something like that, pero nangyari na eh - and i reacted the way i did. i always get upset when i snap or lose my temper like that kasi nga ayaw kong nakakasakit ng tao. pero tingin ko, quits na lang kami kasi kahit na-offend ako sa sinabi niya, na-offend rin naman siya siguro sa reaksiyon ko.

 

dapat sana ay lalabas pa ako tonight to meet some friends for dinner, pero nag-beg off na lang ako kasi nagsusumiklab pa rin ang kalooban ko. and kapag nasira na ang mood ko gaya ng nangyari kanina, no amount of good times or cheering up would suffice. kaya nag-sorry din ako sa nagyaya sa akin and sinabi kong next time ay babawi na lang ako. para sa mga nakaka-kilala sa akin, alam nilang ganito ako - hangga't maaari ay magpapasensiya ako, pero i will never hold back words kapag nagalit ako. sa mga hindi nakaka-alam at nabigla, pasensiya na. tao lang kasi ako at hindi ako manhid sa mga ganung bagay.

 

p.s. galit pa rin ako sa mga sandaling ito, pero sinusubukan ko nang kumalma. yun lang.

bago ko makalimutan...

busy kami nitong mga nakaraang araw kaya ngayon ko lang kayo nasulatan. i just want to say thank you for a great year with each and every one of you, kahit minsan ay nagiging saksi kayo sa ka-kupalan ng personalidad ko. two years ago, ang lungkot ng holidays ko dahil sa break-up. last year i was still in "recovery mode." but this year was different - i met and made new friends and i was able to go to beautiful places - who knows what's in store next year?

i want to thank you all for the moments, the memories and the friendships we made along the way. sana madagdagan pa ang mga magagandang memories - i'll just be a text / instant / personal message away kung kailangan ninyo ng kausap, clown, tanggero or kusinero.

i don't want this to be too melodramatic na pang-MMK, so i will just end this by wishing that sana, lahat tayo ay magkaroon ng makabuluhang holidays sa taong ito at sa mga susunod pa. here's to being part of each other's lives. cheers!

at siyempre, dapat may kiss sa dulo. *mwah* =o)

(salamt kay Bb. Joyce Cairo at Bb. Cher Vinluan at kay Sky dahil napa-gwapo nila ako dito sa picture na ito)

nga pala...

para sa mga nagpunta sa tahanan namin nung Sabado, November 29, 2008 para sa aking post-30^th birth anniversary celebration / kainan / inuman / kwentuhan / harutan, gusto ko lang magpasalamat from the bottom of my banana heart. masaya ako at nakapunta kayo – alam ko namang mga busy tayong lahat kaya let me tell you how much i appreciate that you gave me your time and effort on that night.

 

sana eh maging annual event ito sa mga calendars ninyo. mabuti at nasarapan din kayo sa mga niluto namin nina Kuya at Nanay, tradisyon na kasi sa amin na busugin ang mga bisita/tropa na dumadayo sa amin. hayaan ‘nyo, next year baka may take-out pa lahat – yung mga “suki” na kasi sa bahay (gaya nina “A”, “F”, at “K”) ay may kanya-kanyang “loot bag” everytime manggagaling sa amin. pati nga si Kuya natuwa at biglang dumami ulit ang mga “noisy” – kasi in recent years medyo hindi na rin makapunta ang mga tao kasi either mga busy, nasa abroad, may ibang lakad, etc. kaya this year was an improvement in terms of turnout / attendance.

 

salamat din pala Cher sa mga pics (at salamat din kay Sky), re-post ko na lang sila dito sa site ko later. pasensiya na kung hindi ko kayo masyadong naasikaso lahat, i hope you understand. medyo na-overwhelm lang kasi nanibago ako sa dami ng mga taong pumunta. sana next time makilala pa ninyo yung iba pa naming tropa nina Abet from college, para mas riot. =)

 

siyanga pala, na-touch ako dun sa mga isinulat ninyo sa notebook – nabasa ko lang nung magpapahinga na ako sa kwarto. para bang nabasa ninyo ang isip ko na i wanted something handwritten/personal – i remember nung college kasi, whenever merong may birthday sa student organization namin, bibili lang ng folder yung other mems tapos lahat sila susulat dun ng kahit ano para dun sa celebrator. wala lang, yung mga ganung klaseng regalo ang mas nakakapag-pasaya sa akin – mga simple lang, di naman kailangang magarbo. sa sobrang tuwa ko, narito ang mga sulat ni tinutukoy ko:

again, the words “thank you” may not be worth much sa ibang tao, but for someone like me, when i say “thank you”, i speak / shoot from my heart. maraming salamat ulit sa pagbibigay ninyo ng oras – you could have chosen to be somewhere else, but you chose to be with me that night. and i’ll never forget it, trust me.

 

- mic

 

hi God...

alam Mo, dapat kahapon ko ito isusulat, kaso kinailangan naming umalis ng iba kong officemates nang maaga para mag-dinner sa Mang Jimmy's - pero, You probably know that already. masaya naman ang birthday ko kahapon, madaming bumati sa akin sa text at sa guestbook ko dito sa Mulitply. salamat at naging maganda naman ang taong 2008 para sa akin, kahit hindi ako mabait sa Iyo at madalas ay gago pa rin ako, ang dami Mo pa ring biyayang ibinigay sa akin. at saka marami Ka ring ipinakilalang bagong mga kaibigan sa akin since last year pa, at yung iba sa kanila, na-meet ko uli at medyo naging ka-close ko this year - sana pang-matagalan na sila sa buhay ko. alam kong alam Mo na kung gaano ako ka-grateful sa pagdating nila sa buhay ko - at oo, sabihan Mo na akong baduy, pero totoo yung sinabi kong yun. kagabi, bago ako mag-goodnight sa Iyo, tinipa ko sa gitara yung "Panaginip" ng POT, para baka sakali lang na managinip ako nang maganda. kaninang umaga, wala akong matandaan kung nanaginip nga ba ako kagabi o hindi, pero okey lang. alam Mo namang may mga bagay akong ayaw kong hanggang sa panaginip na lang, di ba? sorry kung minsan ay parang naiinip ako sa mga plano Mo para sa akin, kasi naman parang ang olats palagi ng buhay p.i. ko - di ko tuloy alam kung napupunta lang sa "spam folder" Mo yung mga panalangin ko. pero alam ko namang binabasa Mo silang lahat, siguro nga hindi lang ako priority sa ngayon. pero Lord, sana naman, bago ko kailanganing mag-Viagra on a regular basis eh ipakilala Mo na siya sa akin - promise, aalagaan ko siyang mabuti at iingatan ko ang puso niya. sana lang, kapag pinitas na niya ang puso ko eh hindi naman niya yurak-yurakan kapag ayaw na niya sa akin - pakibalik na lang sa akin nang maayos para maibigay ko dun sa karapat-dapat. mababaw lang naman ang kaligayahan ko eh - hindi naman ako hihiling ng maraming pera, kotse, o bahay sa Boracay from You - ang gusto ko lang ay pagkakataon "to love the way i can really love" (oo, alam kong alam Mong hiniram ko lang itong quote na ito sa ex- ko, pero alam Mong walang kaugnayan itong isinusulat ko sa kanya). hanggang ngayon naghihintay pa rin po ako, sana lang kapag nandiyan na ay paki-sampal sa mukha ko yung "sign," kasi alam naman ninyong bobo ako pagdating sa pagbabasa ng "signs." o siya, kakain po muna ako kasi baka mangayayat naman ako, sayang naman ang kagandahang-lalake ko 'pag nagkataon. kwentuhan na lang tayo pag-uwi ko ng bahay mamaya.

hindi ko na rin ni-restrict ang access sa entry na ito, kasi kahit naman private, alam kong mababasa Mo pa rin ito - pero, You probably know that already.

pagdapo

pagdapo

a little backgrounder on this one: this piece was written on the morning of October 16, 2008 – or the first day of the RACE Negros Occidental tour. as i checked-in quite early sa airport, i decided to write something in my notebook just to see if i had anything left in me. i managed to cough up a few words before i decided to shelf the piece for a while, so that i could continue it later at the hotel or wherever. i hadn’t slept since the night before, so my head was quite fucked up, i.e., super ngarag pa rin hanggang paglapag namin sa Negros Occ. after namin manggaling sa Balay Negrense Heritage House, nagpasya ang grupo na mag-breakfast sa isang malapit na kainan. habang hinihintay ang kani-kanilang orders, nagsi-idlip muna ang ilan sa amin, including myself. pagkagising, wala pa rin ang mga orders nila. since hindi naman ako nag-order ng almusal, i decided to continue with the piece at tingnan kung saan ako makakarating. ipinabasa ko ito pagkatapos kay Lanie at siya rin ang nag-suggest na i-publish ko ito during a YM chat some time ago.

naisipan ko lang siya ng pamagat kaninang umaga, by the way. here it is…

pagdapo

wala pang tulog maghapon, magdamag.

wala pa rin sila – mukhang napa-aga ako.

masakit ang ulo, malamig ang paa.

naka-cowboy hat sa gitna ng wala.

patuloy ang galaw ng mga langaw

habang

pataas ang araw,

mistulang nagsasagupaang balaraw.

tatagos sa laman mo na parang pagbutas ng hikaw,

sing-talim ng sikat ng araw.

ang mga titig nila,

tutugisin at papatayin ka

tulad ng balang ligaw.

mulat ka na ngunit puyat,

mata mo’y sing-hapdi ng sugat,

ng ginayat na balat.

tinanong ka ng katabi mo,

ano ang iyong sinusulat?

naisip ko: ano nga ba?

marahil puro matatalim na sibat

gawa ng matinding puyat…

ah, basta!

naglabas kami ng media release ngayong hapon, isang araw matapos mai-tabla ng Barangay Ginebra Gin Kings ang best-of-7 championship series ng PBA Fiesta Cup laban sa Air 21 Express (puntahan ninyo ang link na ito: http://www.sws.org.ph/pr080814.htm) sa pamamagitan ng 90-77 na panalo sa game 4 - na sa katangahang palad ay hindi ko napanood kagabi. nang basahin ko ang diyaryo, bumalik na pala si Ronald Tubid, kahit na may ini-inda pa ring injury si Jayjay Helterbrand. para sa akin, basta lumaban lang sila at makipag-patayan sa court sa bawat laro, masaya na ako - at kung magkaroon man din ng career game si Chris Pacana, hindi na rin ako papalag.

umulan man o umaraw, lumindol o bumagyo, manalo o matalo, kesyo ang team muse ay si Amanda Page o si Iwa Moto, solid ako sa Barangay Ginebra - Jaworski up to Uichico era, pare, ka-barangay ako all the way.

Oo, inaamin ko, sa Ginebra lang kami! Pero maghanap ka ng koponan, sa BUONG PILIPINAS... Ginebra lang ang may puso! Ginebra lang ang may puso!!!

- hindi si Mark Lapid ang nagsabi nito, kundi ako - ginamit ko lang na template

Mike Entoma po, taga-Barangay Ginebra.

Roddy Piper Bottles Himself and Cuts a Promo on The Sheepherders.wmv

when i saw this video clip, mas tumindi ang respeto ko kay Roddy Piper. walang ka-aling-aling ang delivery, ang galing. he is one bad S.O.B. enough said.

WWF WrestleMania X-Seven - The Rock vs. Stone Cold (My Way).wmv

a video build-up of the WWF Title Match at WrestleMania X-Seven between The Texas Rattlesnake and The Great One, featuring highlights from the Royal Rumble, No Way Out, SmackDown!, and RAW is WAR, with the background song being "My Way" from Limp Bizkit's "Chocolate Starfish and the Hotdog-Flavored Water" album. this, in my opinion is probably the most famous rivalry during the Attitude Era. Get ready...

Jake The Snake Cuts a Promo on The Undertaker Before Their WrestleMania VIII Match.wmv

Jake The Snake Roberts cuts a scathing promo on The Undertaker moments before their classic WrestleMania VIII match. This was Jake's last match for the World Wrestling Federation (WWF) before he left to "invade" rival promotion World Championship Wrestling (WCW). Jake The Snake is God, and I mean it in a non-blasphemous way, God - so no offense meant to you.

WWE RAW - Y2J Chris Jericho Returns ( November 19, 2007).flv

A re-post, actually - pero downloadable na, in .flv format.

"For those about to rock, Set the clock."

sabi ko na nga ba e, babalik si Y2J - "Break the Walls Down!!!"

The Rock Meets Randy Orton Part 3

The Great One's encounter with the Legend Killer on Monday Night Raw, part 3 of 3 - watch out for the ending...

The Rock Meets Randy Orton Part 2

The Great One's encounter with the Legend Killer on Monday Night Raw, part 2 of 3 - ituloy mo lang...

The Rock Meets Randy Orton Part 1

The Great One's encounter with the Legend Killer on Monday Night Raw, part 1 of 3 - okey 'to, pramis...

Austin 3:16 Speech.wmv

Stone Cold's infamous Austin 3:16 speech after winning the 1996 WWF King Of The Ring Tournament which he cut on Jake "The Snake" Roberts - ironically, one of the best ever in terms of ring psychology and microphone skills - this is one of many events that put Austin on the heart of the professional wrestling map, i think.

WWF RAW - The Rock makes fun of Big Show haircut.wmv

The Great One cutting a promo on the Big Show. classic. from NODQ.com